Kazimierz Dąbrowski w swojej książce pt. „Dwie diagnozy” pisze:
„(…) wielkie dzieła literatury pięknej przynoszą więcej wiedzy o psychice człowieka aniżeli diagnozy psychiatrów czy psychologów zawarte w pracach naukowych.
Sztuka stanowi jeden z najważniejszych środków psychoterapii. Dla ludzi uwrażliwionych staje się ona sama przez się psychoterapeutą”.
Współdziałanie nauki i sztuki jest więc niezwykle istotne, zwłaszcza w celu zachowania i przywracania zdrowia psychicznego.
Higiena psychiczna nie jest, i nie może być, wiedzą zamkniętą, ponieważ człowiek i otaczający go świat podlega ewolucji.
Stają przed nią w zmiennej rzeczywistości zadania i cele wymagające działań.
Traktując człowieka jako jedność psychofizyczną złączoną nierozerwalnie z biosferą, scala również nauki w celu jak najdoskonalszego i holistycznego ujęcia człowieka.
Higiena psychiczna uzyskała status nauki teoretycznej i zarazem stosowanej, która łączy dwa zasadnicze punkty widzenia: lekarsko-przyczynowy i pedagogiczno-teleologiczny (odnoszący się do celu działania).
Lekarz ma za zadanie znalezienie przyczyny schorzenia i uzdrowienie organizmu, pedagog zaś dąży do osiągania coraz wyższego poziomu rozwojowego.
„(…) wielkie dzieła literatury pięknej przynoszą więcej wiedzy o psychice człowieka aniżeli diagnozy psychiatrów czy psychologów zawarte w pracach naukowych.
Sztuka stanowi jeden z najważniejszych środków psychoterapii. Dla ludzi uwrażliwionych staje się ona sama przez się psychoterapeutą”.
Współdziałanie nauki i sztuki jest więc niezwykle istotne, zwłaszcza w celu zachowania i przywracania zdrowia psychicznego.
Higiena psychiczna nie jest, i nie może być, wiedzą zamkniętą, ponieważ człowiek i otaczający go świat podlega ewolucji.
Stają przed nią w zmiennej rzeczywistości zadania i cele wymagające działań.
Traktując człowieka jako jedność psychofizyczną złączoną nierozerwalnie z biosferą, scala również nauki w celu jak najdoskonalszego i holistycznego ujęcia człowieka.
Higiena psychiczna uzyskała status nauki teoretycznej i zarazem stosowanej, która łączy dwa zasadnicze punkty widzenia: lekarsko-przyczynowy i pedagogiczno-teleologiczny (odnoszący się do celu działania).
Lekarz ma za zadanie znalezienie przyczyny schorzenia i uzdrowienie organizmu, pedagog zaś dąży do osiągania coraz wyższego poziomu rozwojowego.