#739267 25.07.2011 14:02:11
Teoria dezintegracji pozytywnej
Kazimierz Dąbrowski na gruncie higieny psychicznej sformułował własną koncepcję człowieka, którą nazwał teorią dezintegracji pozytywnej.
Jest to teoria rozwoju psychicznego, tworzenia własnej osobowości przez nieustanne procesy dezintegracji cząstkowych i integracji wtórnych w procesie realizacji ideału indywidualnego i społecznego.
W toku tych procesów następuje ciągłe przetwarzanie własnej prostej struktury psychicznej w strukturę złożoną, hierarchiczną, którą charakteryzuje autoregulacja i autonomia.
W tej koncepcji człowieka szczególne miejsce zajmują wartości wyższe („Rozwój to przesuwanie się od niższego poziomu hierarchii wartości do wyższego”).
W rozwoju osobowości człowieka uczony wyodrębnił pięć etapów.
Pierwszy to integracja pierwotna, która jest najniższym poziomem rozwoju człowieka.
Cechuje go jednostronny rozwój intelektualny z niedorozwojem uczuć. Brak na tym poziomie empatii, konfliktów wewnętrznych, wrażliwości na cierpienie i śmierć innych.
K. Dąbrowski zaliczył do tego poziomu psychopatów, osobników z pogranicza psychopatii i większość tzw. ludzi przeciętnych.
Są to zazwyczaj jednostki agresywne, podstępne, pozbawione skrupułów, kierujące się zawsze własnym interesem.
Drugi etap to jednopoziomowa dezintegracja, w którym jednostka przejawia pewne zdolności do rozwoju, ale niewyraźnie ukierunkowane z powodu braku hierarchii wartości.
Kazimierz Dąbrowski na gruncie higieny psychicznej sformułował własną koncepcję człowieka, którą nazwał teorią dezintegracji pozytywnej.
Jest to teoria rozwoju psychicznego, tworzenia własnej osobowości przez nieustanne procesy dezintegracji cząstkowych i integracji wtórnych w procesie realizacji ideału indywidualnego i społecznego.
W toku tych procesów następuje ciągłe przetwarzanie własnej prostej struktury psychicznej w strukturę złożoną, hierarchiczną, którą charakteryzuje autoregulacja i autonomia.
W tej koncepcji człowieka szczególne miejsce zajmują wartości wyższe („Rozwój to przesuwanie się od niższego poziomu hierarchii wartości do wyższego”).
W rozwoju osobowości człowieka uczony wyodrębnił pięć etapów.
Pierwszy to integracja pierwotna, która jest najniższym poziomem rozwoju człowieka.
Cechuje go jednostronny rozwój intelektualny z niedorozwojem uczuć. Brak na tym poziomie empatii, konfliktów wewnętrznych, wrażliwości na cierpienie i śmierć innych.
K. Dąbrowski zaliczył do tego poziomu psychopatów, osobników z pogranicza psychopatii i większość tzw. ludzi przeciętnych.
Są to zazwyczaj jednostki agresywne, podstępne, pozbawione skrupułów, kierujące się zawsze własnym interesem.
Drugi etap to jednopoziomowa dezintegracja, w którym jednostka przejawia pewne zdolności do rozwoju, ale niewyraźnie ukierunkowane z powodu braku hierarchii wartości.