Psychologia człowieka, psychologia…

Wydaje się, iż można z dużą dozą pewności stwierdzić, że osoby depresyjne zwykle zaniżają swoje własne możliwości i szanse na powodzenie. W porównaniu z osobami niedepresyjnymi, które zwykle te szanse zawyżają, osoby subdepresyjne mogą być bliższe prawdy w dokonywaniu oceny. Także dokładniejsza analiza sytuacji i zwracanie uwagi na negatywne konsekwencje określonego wyboru w wielu wypadkach pomaga w rozwiązaniu problemu. Przy obecnym stanie wiedzy nie można jednak jednoznacznie stwierdzić czy fenomen depresyjnego realizmu rzeczywiście istnieje. Wciąż prowadzone są badania, które mogą rzucić nowe światło na trwający od kilku dekad spór naukowy. Wydaje się jednak prawdopodobne, że doświadczanie depresji, a zwłaszcza jej mniej nasilonej odmiany, jest w niektórych sytuacjach życiowych korzystne.
Na zakończenie należy zwrócić uwagę na dwa istotne fakty. Po pierwsze, już Konrad Lorenz, laureat nagrody Nobla i współtwórca nowoczesnej etologii (nauki o zachowaniu zwierząt) zwracał uwagę na wyraźny związek między depresją a realizmem. Badacza tego interesowała tematyka wzorców społecznych i jako etolog w swoich badaniach polegał przede wszystkim na obserwacji. Po drugie, wielu dowódców i polityków swoje największe sukcesy odniosło właśnie podczas epizodu depresji. Przykładem mogą być takie postacie jak Otto von Bismarck czy Winston Churchill.
Katarzyna Czajkowska i Paweł Mazurkiewicz, Studenckie Koło Naukowe Neurobiologii